Τα Μαγερέματα

Από αρχαιοτάτους χρόνους μέχρι και τις μέρες μας ο Θερισμός ήταν μια μεγάλη και ξεχωριστή ‹‹γιορτή››. Η έναρξή του σηματοδοτούνταν με την άφιξη του Ιούνη του Θεριστή και με ένα σωρό προετοιμασίες για τους θεριστάδες. Είναι ο μήνας που ώριμο πια το στάχυ θα δώσει τον πολυπόθητο καρπό του, ο οποίος θα αποτελέσει την βασική πρώτη ύλη για την παραγωγή των προϊόντων μας.

Την ίδια περίοδο με το άλεσμα του φρέσκου σιταριού έφτιαχναν ‹‹Τα Μαγερέματα››, όπως έλεγε χαρακτηριστικά η μητέρα μου. ‹‹Τα Μαγερέματα›› ήταν οι χυλοπίτες, τα λαζάνια και οι δυο λογιών τραχανάδες – ξινός και σαρακοστιανός – που θα κατανάλωνε η οικογένεια όλη την χρονιά μέχρι την επόμενη συγκομιδή του σιταριού.

Η προετοιμασία ήταν μεγάλη και ξεκινούσε με το κοσκίνισμα του αλευριού σε μια ξύλινη σκάφη. Στην συνέχεια ανάλογα το προϊόν που θα φτιάχναμε προσθέταμε τα αντίστοιχα υλικά.

Συγκεκριμένα για την παραγωγή των ζυμαρικών – χυλοπίτες και λαζάνια – χρησιμοποιούσαμε αυγά από τις κότες μας, γάλα από τις κατσίκες μας και αλάτι. Ενώ για τον ξινό τραχανά απαραίτητα ήταν το ξινόγαλο και το αλάτι. Αντίστοιχα για τον σαρακοστιανό τραχανά ήταν η ντομάτα, η πιπεριά, η κολοκύθα, το κρεμμύδι, η πατάτα και το προζύμι.

Τα μοσχοβολιστά υλικά πλάθονταν μέχρι να δημιουργηθεί μια ομοιόμορφη μάζα, η οποία θα ξεκουραζόταν έως το επόμενο πρωί. Μοσχομύριζε το σπίτι ‹‹Μαγέρεμα››. Τότε η πλάστρα καθισμένη κατά γης έπλαθε το φύλλο κι έπειτα το έκοβε σε μακριές λωρίδες για τα λαζάνια και σε μικρά τετράγωνα για τις χυλοπίτες. Η ζύμη για τον τραχανά κοβόταν σε μπουκίτσες. Κατόπιν απλώνονταν στον ήλιο για 2 έως 3 ημέρες μέχρι να στεγνώσουν καλά.

Ο τραχανάς τριβόταν σε ψιλό και σε χοντρό κόσκινο. Τέλος, τα αποθηκεύαμε σε κατάλευκες μαξιλαροθήκες και τοποθετούνταν στο μπαούλο για να περάσουμε όλο το χειμώνα.

Έτσι λοιπόν, παραμένοντας αφοσιωμένοι στην παράδοση και στην χειροποίητη συνταγή της κυρά Μαρίας, με υπερηφάνεια σας παρουσιάζουμε την σειρά με ‹‹Τα Μαγερέματα›› μας με σκοπό να ξαναζωντανέψουν στο τραπέζι σας όλες οι γεύσεις μιας άλλης εποχής!

TOP